Inligting

Hoe kan ko-dominante allele in blomblare werk?

Hoe kan ko-dominante allele in blomblare werk?


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Ek bestudeer gene-erfenis, en ek verstaan ​​volledige dominansie/mededominansie en onvolledige dominante penetrasie in blomme. Ek weet hoe om elke geval te herken.

Hoe werk mede-dominansie egter? As ek reg verstaan: as 'n geen getranskribeer word, word beide allele getranskribeer. Dus, vir blomblare, as ek 'n "rooi" alleel en "wit" alleel het, en daar is onvolledige dominante penetrasie, kry ek roosblare. As albei allele egter mede-dominant is, waarom is die blare dan rooi of wit? Word albei allele nie getranskribeer nie? Of is heterochromatien in die geval van mededominansie verantwoordelik vir die afsluit van een allel in afstammingselle?

Ek hoop dat ek myself reg uitdruk. Baie dankie vir jou tyd!


Ons is geneig om 'onvolledige oorheersing' te gebruik om die situasie van haplo-ontoereikendheid te beskryf. Die wit blomblaar het twee gebreekte allele om pigment te maak, en een werkende kopie lewer nie genoeg pigment om die blom so rooi te laat lyk soos dit sou wees as dit twee werkende rooi pigmentallele gehad het nie.

'Co-dominansie' is vir twee funksionerende allele, aangesien die effek is dat u elkeen kan sien, en die resultaat is nie 'n intermediêre mengsel nie. Soos om 'n werkende A -antigeen en 'n werkende B -antigeen te hê. A Bloed sal nie stol wanneer dit met A bloed gemeng word nie. AB -bloed stol nie halfpad nie, dit stol ook glad nie, net soos A -bloed nie.


Wat is 'n mede-dominante alleel?

Kodominansie vind plaas wanneer verskeie allele gelyktydig uitgedruk word.

Verduideliking:

Kodominansie kom voor wanneer verskeie allele gelyktydig uitgedruk word.

'N Voorbeeld van kodominansie is bloedgroep. Die glikoproteïen -antigene wat bloedgroepe A en B maak, kan beide uitgedruk word sonder dat die een die ander 'oorweldig'. Met ander woorde, hier is geen resessiewe alleel nie. Ons noem hierdie bloedgroep AB-beide die A-alleel en B-alleel word uitgedruk.

Kontrasteer dit sonder onvolledige oorheersing. Hier, eerder as om beide eienskappe volledig uit te druk, meng die eienskappe. 'n Blom heterosigoties vir kleur met een rooi alleel en een wit alleel sal pienk wees, eerder as wit of rooi, indien onvolledige dominansie voorkom.

Onvolledige dominansie:


Onvolledige oorheersing

Benewens dominansie en resessieiwiteit, kan ander verwantskappe tussen allele bestaan. In onvolledige dominansie (ook genoem semi-oorheersing, Figuur (PageIndex<4>)), beide allele beïnvloed die eienskap additief, en die fenotipe van die heterosigote is intermediêr tussen enige van die homosigote. Byvoorbeeld, allele vir kleur in angelierblomme (en baie ander spesies) vertoon onvolledige dominansie. Plante met 'n alleel vir rooi blomblare (A1) en 'n alleel vir wit blare (A2) het pienk blare. Ons sê dat die A1 en die A2 allele toon onvolledige dominansie omdat nie een alleel heeltemal dominant oor die ander is nie.

Figuur ( PageIndex <4> ): verwantskap tussen genotipe en fenotipe vir onvolledig dominante allele wat die kleur van blare in angeliere beïnvloed. (Original-Deholos-CC: AN)


GEUR EN PIGMENTS | Flavonoïde molekulêre biologie

Metaboliese ingenieurswese van die flavonoïedpad

Blomkleurnuutheid is een van die belangrikste dryfkragte in sierplantteling. In kombinasie met klassieke teelmetodes, het metaboliese ingenieurswese van die flavonoïed-weg 'n kragtige hulpmiddel geblyk om hierdie doelwit te bereik. Sedert die suksesvolle generasie van Pg -sintese in blomme van petunia deur die DFR -geen uit mielies in 1987 uit te druk, het metaboliese konstruksie van die flavonoïde pad vinnig 'n suksesvolle navorsingsgebied geword vir baie plantsoorte.

Twee hoofbenaderings is gebruik: eerstens, die bekendstelling van gene wat kodeer vir ontbrekende ensieme en tweedens, die spesifieke inhibisie van sekere stappe of van 'n deel van die flavonoïedbaan. Gedurende die afgelope 15 jaar is beide strategieë suksesvol gebruik in die manipulasie van blomkleur. Daar is 'n paar noodsaaklike voorvereistes vir die opwekking van gewenste blomkleure deur metaboliese ontwerp van die flavonoïde roete. Eerstens, 'n gedetailleerde kennis van die uitdrukking van gene, die aktiwiteit van ensieme en die invloed van ander betrokke faktore tweedens, die beskikbaarheid van geskikte gene en regulatoriese volgordes derde, 'n goed gekarakteriseerde reseptorlyn vierde, 'n doeltreffende transformasiestelsel vir die onderskeie reseptor lyn en vyfde, stabiele uitdrukking en oorerwing van die transgeen.

Soos hierbo aangebied en bespreek, is daar steeds 'n beperkte kennis van biosintese en molekulêre biologie van roosflavonoïede. Boonop word slegs 'n paar kultivars rose transformeer. Benaderings is gebaseer op die generering van embriogene calli of op geskikte lote, hul transformasie d.m.v. Agrobacterium tumefaciens, en die herlewing van die getransformeerde weefsel na plantjies. Maar die bestaande metodes is dikwels ondoeltreffend en steeds tydrowend. Ten spyte van hul groot kommersiële belangrikheid, word die voorvereistes vir suksesvolle metaboliese ingenieurswese slegs gedeeltelik vervul vir rose. Tog is 'n paar benaderings getoets. Gedetailleerde inligting is egter dikwels ontoeganklik en die getransformeerde roosplante is nog nie op die mark vrygestel nie.

Een voorbeeld was die opwekking van witbloeiende roosplante deur die CHS -reaksie van 'n kultivar wat oorspronklik met dieprooi blare was, te belemmer. Alhoewel hierdie benadering reeds suksesvol toegepas is op 'n aantal ander blomkweekgewasse, het die herwonne transgeniese roosplante nie volledige onderdrukking van antosianienvorming getoon nie. So word pienk in plaas van wit blare gevorm. Dit kan veroorsaak word deur die uitdrukking van verskeie CHS -gene in die reseptorlyn.

Nog 'n voorbeeld het betrekking op die verwesenliking van 'n ou droom van roostelers en roosliefhebbers, die skepping van 'n eg blou blomroos. Blou blomkleuring vereis hoofsaaklik die voorkoms van Dp-afgeleides, wat nie natuurlik in roosblare gevorm word nie as gevolg van die gebrek aan F3′5′H-aktiwiteit, die sleutelensiem vir Dp-sintese. Die onderskeie geen is duidelik nie in die genepoel van rose nie. Voer kroonblare van 'n ligpienk blomkultivar met die Dp -voorloper dihydromyricetin ( Figuur 1 ) het eintlik gelei tot die vorming van Dp-afgeleides, wat bewys dat die interne ensiemset (DFR, ANS, FGT, ens.) van rose die 3 ′, 4 ′, 5′-gehidroksileerde tussenprodukte na die gewenste eindproduk kan omskakel. Die bekendstelling van 'n DNS-volgorde wat vir die F3'5'H-ensiem kodeer in 'n geskikte reseptorlyn van rose behoort dus te lei tot hidroksilasie van dihydrokaempferol na dihidromirisetien, wat deur die endogene DFR-, ANS- en FGT-ensieme van rose na Dp-afgeleides omgeskakel word.

Tot op hede is F3′5′H -gene beskikbaar by verskeie plantsoorte en die transformasie van sommige rooskultivars is reeds bereik. Tog, met hierdie benadering vir rose, is daar ten minste twee groot struikelblokke: eerstens, die kompetisie van DFR, FLS, F3′H en die ingevoerde F3′5′H vir dihydrokaempferol as algemene substraat en tweedens, onvanpaste toestande in vakuolêre pH en/of kopiëring, wat 'n werklik blou kleur van die Dp-afgeleides wat in blare van die transgene plant gevorm word, belemmer. In 'n onderskeie benadering met Dianthus, kan die eerste probleem omseil word deur 'n DFR- en F3'H -mutant as reseptorlyn te gebruik, wat normaalweg dihydrokaempferol ophoop. Die bekendstelling en uitdrukking van beide die F3'5'H en die DFR-reduserende dihidromirisetien, maar nie dihydrokaempferol van petunia nie, het gelei tot die vorming van uitsluitlik Dp-derivate. Maar violet blomme eerder as blou blomme is gevorm, waarskynlik as gevolg van onvanpaste vakuolêre toestande. Vir rose is daar egter geen DFR- en F3′H-mutantlyn tot dusver geïdentifiseer nie. Daarom moes die F3′5′H -geen bekendgestel word en uitgedruk word in sianiese rooskultivars. Soos verwag, het hierdie benadering gelei tot die vorming van Dp-afgeleides, maar antosianiene gebaseer op Pg en/of Cy was nog steeds in aansienlike hoeveelhede teenwoordig, en daarom was die kleur van die blare nog lank nie werklik blou nie.


Wat is onvolledige dominansie? (met foto's)

Onvolledige dominansie, of vermenging van oorerwing, is 'n term wat in genetika gebruik word wanneer twee verskillende allele in 'n enkele geen beide dominansie toon in 'n resulterende fenotipe, wat 'n waarneembare eienskap of eienskap is. Dit is nie sinoniem met kodominansie nie, waar twee skynbaar dominante allele elk 'n aparte kenmerk dra. In onvolledige dominansie meng die allele se twee genotipes hul fenotipes in 'n kenmerkende derde.

Allele is verskillende weergawes van dieselfde gene. Hulle kan dominant, resessief, kodominant of onvolledig dominant wees. Daar is gewoonlik twee allele per geen, elke ouer dra een by tot 'n nageslag. Allele bepaal die fisiese kenmerke, of fenotipes, van lewende organismes.

Gene kan homosigoties wees, wat beteken dat hulle 'n paar identiese allele of heterosigoties dra, wat beteken dat hulle verskillende allele dra. Baie allele is óf dominant óf resessief, so as 'n geen 'n dominante alleel het, sal die fenotipe die dominante eienskap toon of die geen homosigoties of heterosigoties is. Resessiewe gene sal slegs vertoon word as die geen homosigoties is vir die resessiewe allele. Allele mag ook nie dominant of resessief wees nie, soos in die geval van onvolledige dominansie en kodominansie. Onvolledig en kodominansie word egter slegs in heterosigotiese gene gesien, aangesien 'n geen twee verskillende allele moet hê om die dominansie tussen hulle te kan deel.

Byvoorbeeld, as 'n blom 'n dominante alleel vir rooikleurige blare en 'n resessiewe alleel vir witblaarblare het, sal die blomblare rooi wees. In allele wat onvolledige dominansie toon, sal nie die rooi of die wit kleur alleel resessief of dominant wees nie, en in plaas daarvan, as 'n blom heterosigoties is, sal die eienskappe saamsmelt en pienk blomblare skep. Dit is 'n ander verskynsel as kodominansie, wat 'n blom met beide rooi en wit blare sou skep.

Dit is egter belangrik om daarop te let dat die allele self nie saamsmelt om 'n derde tipe alleel te skep nie, slegs die gevolglike fenotipes meng. In gevalle soos kleur, glo genetici dat hierdie gevolglike fenotipes deur pigmentproduksie veroorsaak word. As rooi allele altyd vir die plant sê om rooi pigmente te produseer en wit allele geen pigmentproduksie -opdragte het nie, sal blomme met twee rooi allele 'n donkerder kleur hê as dié met slegs een.

By mense word onvolledige oorheersing gesien in baie eienskappe, soos lipuitsteeksel, die toonhoogte van manlike stemme en haartipe. Byvoorbeeld, as een ouer heeltemal reguit hare het en een ouer krullerige hare het, sal die kind nie reguit of krullerige hare hê nie, maar eerder 'n mengsel van die twee: golwende hare. Siektes, soos Tay-Sachs, kan ook beheer word deur onvolledige oorheersing. Die geen wat Tay-Sachs-teenliggaampies produseer, genereer slegs die helfte van die teenliggaampies by heterosigotiese individue in vergelyking met homosigotiese individue, en laat heterosigotiese kinders vatbaar vir die siekte.


Materiaal en metodes

Plantmateriaal

Dubbelblomrooskultivars Rosa chinensis 'Ou bloos', R. odorata 'Hume se bloos', R. x hybrida 'La France', R. x hybrida ‘Rouge Meilland’, R. x hybrida 'Bébé Fleuri', R. x hybrida 'Bengale d'Automne', R. x hybrida 'Cramoisi Supérieur', R. x hybrida 'Comtesse de Cayla', R. x hybrida 'Ducher', R. x hybrida 'Algemene Shablikine', R. x hybrida 'Blush Noisette', R. x hybrida 'Herodiade' en R. x hybrida 'Louise d'Arzens', en eenvoudige blomkultivars R. chinensis 'Spontanea', R. chinensis 'Sanguinea', R. chinensis 'Mutabilis', R. wichurana, R. gigantea en R. moschata is in die Lyon-Botaniese Tuin en/of in omgewingsbeheerde kweekhuistoestande in die Ecole Normale Supérieure van Lyon verbou met 16 uur/8 uur dag/nag periodes en 25 ° C/18 ° C dag/nag temperature.

Stadiëring van roosblomontwikkeling

Blomontwikkelingstadia is onderskei en gedissekteer onder 'n binokulêre mikroskoop soos voorheen deur Dubois gedefinieer et al. 14 . Stadiums 1 tot 3 stem ooreen met ontwikkelingstadia wanneer onderskeidelik kelkblaar-, blom- en meeldraadprimordia ontstaan. Tydens fase 4 word karpels in die middel van die meristeem geproduseer, wat dan in fase 5 sal sak.

DNA ekstraksie en genotipering PCR

Jong blare of okselknoppe is versamel en gemaal in PVP en homogeniseringsbuffer (Tris pH8 15 mM, EDTA 2 mM, NaCl 20 mM, KCl 20 mM, β-merkaptoetanol 0,1%, Triton 0,5%). DNA-ekstraksie is uitgevoer met behulp van die DNeasy-stel (Qiagen).

DNA -fragmente is versterk met behulp van die GoTaq Polymerase -kettingreaksie volgens die aanbeveling van die vervaardiger (Promega). 'n Aanvanklike denatureringsstap is vir 5 min by 95 °C uitgevoer. Vyftien siklusse van touch-down PCR is dan uitgevoer 95 °C vir 30 s, 65 °C (met 'n afname van 1 °C per siklus) vir 30 s, 72 °C vir 1 min 30 s. Dit is gevolg deur 30 siklusse van standaard PCR met die volgende siklus 95 ° C vir 30 s, 50 ° C vir 30s en 72 ° C vir 1 min 30 s. 'n Laaste verlengingstap is vir 10 min by 72 °C uitgevoer.

RNA-suiwering en cDNA-volgordebepaling

Totale RNA is voorberei vanaf blommeristeme op verskillende ontwikkelingstadia (1 tot 3) deur gebruik te maak van die Spectrum plant totale RNA kit (Sigma) en TURBO DNA-vry TM AM 1907 (Ambion), hoofsaaklik soos voorheen beskryf 3 . Besoedelende DNS is verwyder met behulp van die DNS-vrye TM-stel volgens die vervaardiger se aanbevelings (Ambion). Een mikrogram totale RNA is daarna in 'n omgekeerde transkripsie -toets gebruik. cDNA's is PCR versterk, gekloon en op volgorde gesetel met primers wat spesifiek ontwerp is RcAP2L of RcAP2L ∆172 (Aanvullende tabel 3).

Karakterisering van die dubbele blominterval

Die roosgenoom van hoë gehalte van Rosa chinensis 'Old Blush' is onlangs 27 gepubliseer in die vorm van twee komplementêre byeenkomste. Die eerste een is verkry uit PacBio langgelees -volgorde met behulp van 'n homosigotiese roosmateriaal afgelei van die heterosigotiese Rosa chinensis 'Old Blush' 27,28 en bestaan ​​uit 7 saamgestelde pseudomolekules wat 'n haplotipe van die roosgenoom verteenwoordig. Die genoom van die heterosigotiese Rosa chinensis ‘Old Blush’ (Illumina-volgordebepaling) bestaan ​​uit 15 937 steiers en bied toegang tot die twee haplotipes van die genoom.

Flankerende merkers van dubbel blom interval 31 is gekarteer op die Rosa chinensis homosigotiese verwysingsgenoom 27 met behulp van die volgende parameters: evalue & lt 10 −6, lengte HSP & gt 40, persentasie identiteit & gt97%. Merkers wat unieke pasmaat gehad het, is gehou en gebruik om die ooreenstemmende fisiese gebied op die roosgenoomvolgorde te definieer. Genes binne hierdie interval is ontleed met behulp van Blast en Pfam webkoppelvlak 50,51.

Ontleding van die teenwoordigheid van die TE -element in RcAP2L is ook uitgevoer met behulp van die beskikbare genoomvolgorde van rooskultivars 27. Enkele voorlesings van genome van die verskillende rooskultivars 27 is geknip met behulp van cutadapt 52 en persoonlike Perl -skrifte. Hulle is tot 'n homogene lengte van 100 bp gesny en met bwa-sagteware 53 op die verwysingsroosgenoom in lyn gebring, wat tot twee wanpassings oor die hele lengte van die lees (einde-tot-einde-belyning) moontlik maak. Lesings wat oorvleuelende genomiese posisies van belang oor meer as 15 bp aan elke kant is getel. Leestellings is genormaliseer op die biblioteekgrootte vir elke genotipe. psRNATarget -webbedienerskoppelvlak is gebruik om miR -teikens 54 op te spoor.

Haplotipe identifikasie en vergelyking

Volgorde-analise is uitgevoer met behulp van die genoom-samestelling van homosigoties van hoë gehalte R. chinensis 'Ou bloos' 27. Die twee afsonderlike haplotipes binne die dubbelblominterval is van die heterosigotiese genoomsamestelling 27 verkry. Blastn 55 en geen sintenie is gebruik om allele volgordes te bevestig. Die waterprogram van Emboss suite 56 is gebruik om optimale eind-tot-einde belyning tussen alleliese streke te verkry en polimorfismes te identifiseer.

Geenvolgorde-analise

Genmodelle is herwin uit die roosverwysingsgenoom volgorde annotasie 27. Splitsing van webwerfvoorspellings en onvertaalde streek (UTR) grense is handmatig aangepas op grond van gekloonde cDNA-rye en RNA-seq data. Vermeende funksies vir gene wat flankeer RcAP2L is afgelei uit Arabidopsis beste ontploffingstreffer. Onbekende proteïendomeine is geïdentifiseer met behulp van InterProScan sagteware weergawe 5.27.-66.0 57, Pfam databasis weergawe 31.0 50 en handmatige aantekening. miR172 vermeende bindingsplekke is voorspel met behulp van 'n plaaslike voorbeeld van WMD3 -sagteware (Ossowski Stephan, Fitz Joffrey, Schwab Rebecca, Riester Markus en Weigel Detlef, persoonlike kommunikasie).

Hersienbare element -aantekening

Om herhaalde streke te identifiseer, is die genomiese volgorde van RcAP2L Die omgewing is in 47 bp oorvleuel k-mers, en die aantal voorvalle van elk k-mer is getel in die 375 Gb-datastel van genomiese leeswerk wat gebruik is om die samestelling van die Rosa chinensis heterosigotiese roosgenoom volgorde 27. Hierdie voorkomstellingtellings is langs die volgorde (Fig. 1b) geplot en vergelyk met die gemiddelde voorkomstellings vir homosigotiese en heterosigotiese streke. Outomatiese aantekeninge van die transponeerbare element (TE) van die roosgenoom 27 is as beginpunt gebruik en met die hand saamgestel.

Die grense van die twee lang terminale herhalings (LTRs) is akkuraat geïdentifiseer deur gebruik te maak van 'n grafiese dotplot program 58 en LTR rye is vergelyk met behulp van bl2seq belyning 55. Oop leesrame is voorspel in die TE-interne streek met behulp van Pfam-sagteware 50 en proteïendomeine is geannoteer deur ooreenkomssoektog met DANTE (http://repeatexplorer.org/).

Gebruik die LTR-reeks as 'n Blastn-navraag (parameters: M = 6 N = −7 Q = 8 R = 8 e-waarde ≤ 10 −20 , paslengte ≥600 bp) en die interne deelvolgorde as tBlastx-navraag (parameters: BLOSUM80 Q = 9 R = 3 e-waarde ≤ 10 −15, algehele dekking van navraag ≥ 800 bp), ons het gesoek na LTR-pare wat 'n vermeende interne deel flank, om volledige afskrifte van TE's uit dieselfde familie op te spoor. Deur strenger kriteria te gebruik (e-waarde ≤ 10 −80 en pasmaatlengte ≥900 bp), het ons ook solo-LTR's uit dieselfde familie 59 geïdentifiseer.

Uitdrukkingsanalise

Gepaarde-end RNA-volg data van jong blomknoppies op stadium 1, 2 en 3 is voorheen beskryf 27.

Pare lees is vermoedelik afkomstig van RcAP2L WT en RcAP2L ∆172 allele is geselekteer met behulp van Tophat weergawe 2.1.1 60 met ontspanne parameters (“–read-realign-edit-dist 0–b2-very-sensitive –max-intron-length 25000” en invoeggrootte en invoeggrootte SD in die geheel beraam voorspelde transkriptoom vir elke biblioteek). Hierdie leespare is heraangewys op die hele genoom met Tophat wat tot 5 multipassings en sekondêre belynings toelaat. Op grond van die aantal wedstryde en die belyningstellings, is leespare in vier kategorieë gesorteer: (i) spesifiek vir RcAP2L WT , (ii) spesifiek tot RcAP2L ∆172 , (iii) onoordeelkundig afkomstig van RcAP2L WT of RcAP2L ∆172 , en (iv) sonder onderskeid kom uit RcAP2L WT , RcAP2L ∆172 of ander lokusse in die genoom (hierna nie-spesifieke leespare genoem). Lees pare wat Tophat kan pas op die geëxtraheerde genomiese rye RcAP2L allele, maar nie op die hele genoom nie, is in kategorie (iv) geplaas. Hierdie geval word verwag vir leesstukke wat afkomstig is van herhaalde rye. Die gelees pare van elke kategorie is gekarteer op die voorspelde transkripsies met behulp van Bowtie2 weergawe 2.3.4.1 61. Dekking op elke posisie is bereken met Samtools weergawe 1.5 62. Normalisering is gedoen met behulp van die biblioteekgroottes (persoonlike Perl -skrifte), voordat die dekkingswaardes van alle biblioteke bymekaargetel word. Lesings van kategorieë (iii) en (iv) is tussen die twee allele versprei volgens die verhouding (i)/(ii), bereken op 'n skuifvenster met breedte 241 bp. Na die versekering dat volgorde polimorfisme tussen RcAP2L WT en RcAP2L ∆172 transkripsies was voldoende om hul uitdrukkingsvlak onafhanklik te skat; ons gebruik Tophat weergawe 2.1.1 60 op die geannoteerde Rosa chinensis heterosigotiese genoom 27, met gekorrigeerde aantekeninge vir RcAP2L allele, en ons genormaliseer leestellings met behulp van DESeq. 2 weergawe 1.2.0 63.

Filogenetiese analise

EuAP2 -familielede is geïdentifiseer deur die Arabidopsis thaliana AP2 proteïen as 'n ontploffingsnavraag teen roos en aarbei voorspel proteïene 27. Sekwensies is in lyn gebring met behulp van ClustalW 64 en BioEdit sagteware 65. Waar van toepassing, is gene -aantekening handmatig reggestel.

Buuraansluitende boom gebaseer op die belynde AP2 DNA bindingsdomeine van die euAP2 lede vanaf Rosa chinensis (RcHm en RcHt) 27, Fragaria vesca (Fv), Petunia 12 , Solanum lycopersicum, Arabidopsis thaliana, Capsella rubella, Medicago truncatula, Vitis vinifera en Prunus persica. Sekwensies is afgelaai vanaf die Phytozome-webwerf (https://phytozome.jgi.doe.gov/pz/portal.html). Die belynde streke wat die twee AP2 -domeine bevat (aanvullende data lêer 1) is gekies vir filogenetiese analise. Buurverbindingsboom is met Treecon-sagteware 66 bereken deur die volgende parameters te gebruik (1) Afstandberamingsopsies: Tajima en Nei 67 Afstandberekeninge invoegings en uitwissing nie in ag geneem nie Belyningsposisies: alle Bootstrap-analise: ja, 2000 monsters. (2) Lei boomtopologie-opsies af: Buuraansluitende Bootstrap-analise: ja. (3) Wortels sonder wortelbome: buitegroepopsie: enkele volgorde (gedwonge) bootstrap -analise: ja. Boom is gewortel met behulp van die Arabidopsis ANT proteïen.


Hoeveel allele is daar in 'n chromosoom?

Allele is verskillende weergawes van die dieselfde gene, sodat hulle altyd by die dieselfde lokus. As jy bedoel hoe weet ons dat gene op die dieselfde chromosoom, dit het te doen met rekombinasiefrekwensie. As die frekwensie 50% is, is hulle nie op die dieselfde chromosoom en is dus onafhanklik van mekaar.

Hoe hou allele en chromosome ook verband? Allele is verskillende vorme van dieselfde geen. Gene is lineêr gerangskik chromosome. Chromosome bevat genetiese materiaal van sel, dit wil sê DNA. So chemies allele, gene, chromosome is almal DNA!

As u dit in ag neem, wat is die verskil tussen allele en chromosome?

Alleel vs. An alleel word op 'n vaste plek op 'n chromosoom. Chromosome kom in pare voor, sodat organismes twee het allele vir elke geen &mdash een alleel in elke chromosoom in die paar. Sedert elk chromosoom in die paar kom van 'n anders ouer, organismes erf een alleel van elke ouer vir elke geen.

Weergawes van 'n DNA -ry of 'n geen word & ldquo genoemallele&rdquo. Omdat elke individu twee van elke tipe chromosoom het, een wat van elke ouer geërf is, het almal twee allele by elke lokus. Hierdie twee allele is soms identies (homosigoties), maar gewoonlik is dit nie dieselfde nie grootte (heterosigoties).


Reguit, krullerige en golwende hare by honde

Figuur 23: Die golwende hare op hierdie labradoodle word veroorsaak deur onvolledige oorheersing. (Krediet: Localpups, Flickr)

Nog 'n voorbeeld van onvolledige oorheersing is die oorerwing van reguit, golwende en krullerige hare by honde. Die KRT71 -geen word gebruik om die keratien 71 -proteïen te sintetiseer. Gene in die KRT-familie verskaf instruksies vir die maak van proteïene wat keratiene genoem word. Keratiene is 'n groep taai, veselagtige proteïene wat die strukturele raamwerk van epiteelselle vorm, wat selle is wat die oppervlaktes en holtes van die liggaam beklee. Epiteelselle vorm weefsels soos hare, vel en naels. Hierdie selle voer ook die interne organe uit en vorm 'n belangrike deel van baie kliere.

Keratiene is veral bekend vir die verskaffing van krag en veerkragtigheid aan selle wat die hare, vel en naels vorm. Hierdie proteïene laat weefsels weerstand teen wrywing en geringe trauma, soos vryf en krap, weerstaan. Keratiene is ook betrokke by verskeie ander kritieke selfunksies, insluitend selbeweging (migrasie), regulering van selgrootte, selgroei en -deling (proliferasie), wondgenesing en vervoer van materiaal binne selle. Verskillende kombinasies van keratienproteïene word in verskillende weefsels aangetref.

Die mutasie wat krullerige hare by honde veroorsaak, soos die labradoodle wat in figuur 23 gesien word, is in ekson 2 van die geen en word voorspel dat die struktuur van die keratien 71 proteïen aansienlik sal ontwrig (Cadieu, 2009). Hierdie verandering in proteïenvorm verhoed dat die keratienproteïene korrek in die hare in wisselwerking tree, die struktuur van die hare verander en 'n krullerige laag tot gevolg het (Runkel, 2006).

Wanneer 'n hond twee krullerige allele het (K C K C ), het dit 'n baie krullerige rok, soos op die poedel in Figuur 24. 'n Hond met twee reguit allele (K + K + ) het 'n reguit pels. Honde wat heterosigoties is (K + K C ) het 'n intermediêre of golwende pels soos die labradoodle in Figuur 23.

Figuur 24: Hierdie poedel het twee kopieë van die krullerige alleel van die KRT71 -geen (K C K C). Vergelyk sy krullerige hare met die golwende hare van die labradoodle in Figuur 23. Die labradoodle is heterosigoties (K + K C). (Krediet B. Schoener van Wikimedia)

Menslike verbinding – Bloedtipe

Bloed word in verskillende groepe geklassifiseer volgens die teenwoordigheid of afwesigheid van molekules genoem antigene op die oppervlak van elke rooibloedsel in 'n persoon’s liggaam. Antigene bepaal bloedtipe en kan óf proteïene óf komplekse van suikermolekules (polisakkariede) wees. Die gene in die bloedgroep -antigeenfamilie verskaf instruksies vir die vervaardiging van antigeenproteïene. Bloedgroepantigeenproteïene dien 'n verskeidenheid funksies binne die selmembraan van rooibloedselle. Hierdie proteïenfunksies sluit in die vervoer van ander proteïene en molekules in en uit die sel, die handhawing van selstruktuur, binding aan ander selle en molekules, en deelname aan chemiese reaksies.

Daar is 29 erkende bloedgroepe, waarvan die meeste slegs een geen behels. Variasies (polimorfismes) binne die gene wat bloedgroep bepaal gee aanleiding tot die verskillende antigene vir 'n bepaalde bloedgroepproteïen. Byvoorbeeld, veranderinge in 'n paar DNA -boustene (nukleotiede) in die ABO -geen gee aanleiding tot die A-, B- en O -bloedsoorte van die ABO -bloedgroep. Die veranderinge wat plaasvind in die gene wat die bloedgroep bepaal, beïnvloed gewoonlik slegs die bloedgroep en hou nie verband met ongunstige gesondheidstoestande nie, hoewel uitsonderings wel voorkom.

Die A- en B-allele is kodominant, wat soortgelyk is aan onvolledige dominansie deurdat heterosigote 'n intermediêre fenotipe het. As beide die A- en B-allele teenwoordig is, sal albei in die fenotipe gesien word. Die O -alleel is resessief vir beide A en B.


Gratis reaksie

Kan 'n mannetjie 'n rooi-groen kleurblindheid dra?

Nee, mans kan net kleurblindheid uitdruk en kan dit nie dra nie, want 'n individu het twee X -chromosome nodig om 'n draer te wees.

Kan 'n individu met bloedgroep O (genotipe ii) 'n wettige kind van ouers wees waarin die een ouer 'n bloedgroep A gehad het en die ander ouer 'n bloedgroep B?

Ja, hierdie kind kon van hierdie ouers gekom het. Die kind sou 'n i alleel van elke ouer en vir dit om te gebeur moes die tipe A-ouer genotipe hê Ek A i en die tipe b ouer moes genotipe hê I B i.


Verwysings

Ng, M. & Yanofsky, M. F. Drie maniere om die ABC's te leer. Curr. Mening. Plant Biol. 3, 47–52 (2000).

Lohmann, J. U. & Weigel, D. Bou skoonheid: die genetiese beheer van blomme. Dev. Sel 2, 135–142 (2002). Hierdie oorsig bied 'n diepgaande ondersoek van die blomme-orgaan identiteitsgene en hul regulering.

Theissen, G. Ontwikkeling van blomme-orgaan-identiteit: stories uit die MADS-huis. Curr. Mening. Plant Biol. 4, 75–85 (2001).

Steeves, T. A. & Sussex, I. M. Patrone in plantontwikkeling (Cambridge Univ. Press, New York, 1989).

Jurgens, G. Apikale -basale patroonvorming in Arabidopsis embryogenese. EMBO J. 20, 3609–3616 (2001).

Fletcher, J. C. Skiet en blom meristem onderhoud in Arabidopsis. Annu. Ds Plant Biol. 53, 45–66 (2002).

Simpson, G. G. & Dean, C. Arabidopsis, die Rosetta -steen van blomtyd. Wetenskap 296, 285–289 (2002).

Coen, E. S. et al. floricaula: 'n homeotiese geen wat nodig is vir blomontwikkeling in Antirrhinum majus. Sel 63, 1311–1322 (1990).

Mandel, M. A. & amp; Yanofsky, M. F. 'n Geen wat blomvorming veroorsaak Arabidopsis. Natuur 377, 522–524 (1995).

Weigel, D., Alvarez, J., Smyth, D. R., Yanofsky, M. F. & Meyerowitz, E. M. BLAARBAAR beheer blomme meristeem identiteit in Arabidopsis. Sel 69, 843–859 (1992).

Weigel, D. & Nilsson, O. 'n Ontwikkelaarskakelaar wat voldoende is vir die aanvang van blomme in verskillende plante. Natuur 377, 495–500 (1995).

Huijser, P. et al. Bracteomania, 'n bloeiwyse-afwyking, word veroorsaak deur die verlies aan funksie van die MADS-boksgeen squamosa in Antirrhinum majus. EMBO J. 11, 1239–1249 (1992).

Parcy, F., Nilsson, O., Busch, M. A., Lee, I. & Weigel, D. 'n Genetiese raamwerk vir blompatrone. Natuur 395, 561–566 (1998).

Riechmann, J. L., Krizek, B. A. & amp; Meyerowitz, E. M. Dimerization specificity of Arabidopsis MADS domein homeotiese proteïene APETALA1, APETALA3, PISTILLATA en AGAMOUS. Proc. Natl Acad. Wetenskaplike. VSA 93, 4793–4798 (1996).

Liljegren, S. J., Gustafson-Brown, C., Pinyopich, A., Ditta, G. S. & Yanofsky, M. F. Interactions between APETALA1, BLAARBAAR en TERMINALE BLOM 1 spesifiseer meristem lot. Plantsel 11, 1007–1018 (1999).

Wagner, D., Sablowski, R. W. M. & amp; Meyerowitz, E. M. Transkripsionele aktivering van APETALA1 deur LEAFY. Wetenskap 285, 582–584 (1999).

William, D.A. et al. Genomiese identifikasie van direkte teikens van LEAFY. Proc. Natl Acad. Wetenskaplike. VSA 101, 1775–1780 (2004). Hierdie artikel beskryf die gebruik van mikro-skema-analise om vermeende primêre teikengene van LEAFY te identifiseer, gevolg deur chromatien-immunopresipitasie om die binding van die LEAFY-proteïen aan die teikengeen-promotors te bevestig.

Ratcliffe, O. J., Bradley, D. J. & Coen, E. S. Skeiding van loot en blomme -identiteit in Arabidopsis. Ontwikkeling 126, 1109–1120 (1999).

Yu, H., Ito, T., Wellmer, F. & Meyerowitz, E. M. Onderdrukking van AGAMOUS-LIKE 24 is 'n deurslaggewende stap in die bevordering van blomontwikkeling. Natuur Genet. 36, 157–161 (2004).

Hanzawa, Y., Money, T. & Bradley, D. 'n Enkele aminosuur skakel 'n onderdrukker om na 'n aktiveerder van blom. Proc. Natl Acad. Wetenskaplike. VSA 102, 7748–7753 (2005).

Schmid, M. et al. Disseksie van blomme-induksiepaaie deur globale uitdrukkingsanalise te gebruik. Ontwikkeling 130, 6001–6012 (2003).

Wagner, D. et al. Blominduksie in weefselkultuur: 'n stelsel vir die ontleding van LEAFY-afhanklike geenregulering. Plant J. 39, 273–282 (2004).

Coen, E. S. & Meyerowitz, E. M. Die oorlog van die kranse - genetiese interaksies wat blomontwikkeling beheer. Natuur 353, 31–37 (1991).

Keck, E., McSteen, P., Carpenter, R. & Coen, E. Skeiding van genetiese funksies wat orgaanidentiteit in blomme beheer. EMBO J. 22, 1058–1066 (2003).

Kanno, A., Saeki, H., Kameya, T., Saedler, H. & amp; Theissen, G. Heterotropiese uitdrukking van blomme -homeotiese gene van klas B ondersteun 'n aangepaste ABC -model vir tulp (Tulipa gesneriana). Plant Mol. Biol. 52, 831–841 (2003).

Angenent, G. C., Busscher, M., Franken, J., Mol, J. N. M. & amp van Tunen, A. J. Differensiële uitdrukking van twee MADS-boksgene in wilde-tipe en mutante Petunia-blomme. Plantsel 4, 983–993 (1992).

Webster, M. A. & Gilmartin, P. M. 'n Vergelyking van vroeë blomontogenie in wilde-tipe en blomme homeotiese mutante fenotipes van Primula. Planta 216, 903–917 (2003).

Nagasawa, N. et al. SUPERVROU en DROOPBLAD gene beheer blomme-orgaan-identiteit in rys. Ontwikkeling 130, 705–718 (2003).

Whipple, C. J. et al. Bewaring van B-klas blomme homeotiese geenfunksie tussen mielies en Arabidopsis. Ontwikkeling 131, 6083–6091 (2004).

Ditta, G., Pinyopich, A., Robles, P., Pelaz, S. & amp; Yanofsky, M. F. SEP4 geen van Arabidopsis thaliana funksies in blomme-orgaan- en meristeem-identiteit. Curr. Biol. 14, 1935–1940 (2004). Hierdie studie identifiseer 'n vierde SEP geen, wat 'n belangrike rol speel vir spesifikasie van blomme-meristeem-identiteit, en het dit getoon SEP gene is nodig vir die spesifikasie van alle blomme-orgaan identiteite.

Bowman, J.L., Smyth, D.R. & Meyerowitz, E.M. Genetiese interaksies tussen blomme-homeotiese gene van Arabidopsis. Ontwikkeling 112, 1–20 (1991).

Vandenbussche, M. et al. In die rigting van die ontleding van die petunia MADS-boksgeenfamilie deur omgekeerde en voorwaartse transposon-mutagenese-benaderings: B-, C- en D-bloemorgaan-identiteitsfunksies vereis SEPALLATA-agtige MADS -boksgene in petunia. Plantsel 15, 2686–2693 (2003).

Ferrario, S., Immink, R. G. H., Shchennikova, A., Busscher-Lange, J. & Angenent, G. C. The MADS box gene FBP2 word benodig vir SEPALLATA-funksie in petunia. Plantsel 15, 914–925 (2003).

Colombo, L. et al. Die petunia MADS -boksgeen FBP11 bepaal ovule identiteit. Plantsel 7, 1859–1868 (1995).

Pinyopich, A. et al. Evaluering van die oortolligheid van MADS-boksgene tydens die ontwikkeling van karpel en ovule. Natuur 424, 85–88 (2003).

Favaro, R. et al. MADS-boks proteïenkomplekse beheer karpel- en ovule-ontwikkeling in Arabidopsis. Plantsel 15, 2603–2611 (2003).

Parenicova, L. et al. Molekulêre en filogenetiese ontledings van die volledige MADS-box-transkripsiefaktorfamilie in Arabidopsis: nuwe openinge vir die MADS -wêreld. Plantsel 15, 1538–1551 (2003).

Honma, T. & Goto, K. Komplekse van MADS-boksproteïene is voldoende om blare in blomorgane om te skakel. Natuur 409, 525–529 (2001). This paper describes the association of MADS domain proteins into multimeric complexes (A + B + E and B + C + E). Ectopic expression of the class A, B, C and E floral-organ identity genes was shown to be sufficient to convert leaves into reproductive organs.

Pelaz, S., Tapia-Lopez, R., Alvarez-Buylla, E. R. & Yanofsky, M. F. Conversion of leaves into petals in Arabidopsis. Curr. Biol. 11, 182–184 (2001).

Honma, T. & Goto, K. The Arabidopsis floral homeotic gene PISTILLATA is regulated by discrete cis-elements responsive to induction and maintenance signals. Ontwikkeling 127, 2021–2030 (2000).

Egea-Cortines, M., Saedler, H. & Sommer, H. Ternary complex formation between the MADS-box proteins SQUAMOSA, DEFICIENS and GLOBOSA is involved in the control of floral architecture in Antirrhinum majus. EMBO J. 18, 5370–5379 (1999).

Pelaz, S., Ditta, G. S., Baumann, E., Wisman, E. & Yanofsky, M. F. B and C floral organ identity functions require SEPALLATA MADS-box genes. Natuur 405, 200–203 (2000). This paper defines a new organ-identity function. Die SEPALLATA gene ( SEP1, SEP2, SEP3 ) function with the class A, B and C floral-organ identity genes to specify petal, stamen and carpel identity.

Immink, R. G. H. et al. Analysis of the petunia MADS box transcription factor family. Mol. Genet. Genomika 268, 598–606 (2003).

Fan, H. -Y., Hu, Y., Tudor, M. & Ma, H. Specific interactions between the K domains of AG and the AGLs, members of the MADS domain family of DNA binding proteins. Plant J. 11, 999–1010 (1997).

Pelaz, S., Gustafson-Brown, C., Kohalmi, S. E., Crosby, W. L. & Yanofsky, M. F. APETALA1 en SEPALLATA3 interact to promote flower development. Plant J. 26, 385–394 (2001).

de Folter, S. et al. Comprehensive interaction map of the Arabidopsis MADS box transcription factors. Plantsel 17, 1424–1433 (2005). A comprehensive analysis of interactions between MADS domain proteins. Because of the observed interactions between some MADS domain proteins that specify floral-organ fate with those that regulate floral induction, the authors propose a model in which such mixed complexes function in negative-feedback loops to control switches in meristem identity.

Ng, M. & Yanofsky, M. F. Activation of the Arabidopsis B class homeotic genes by APETALA1. Plantsel 13, 739–753 (2001).

Lenhard, M., Bohnert, A., Jurgens, G. & Laux, T. Termination of stem cell maintenance in Arabidopsis floral meristems by interactions between WUSCHEL en AGAMOUS. Sel 105, 805–814 (2001).

Lohmann, J. U. et al. A molecular link between stem cell regulation and floral patterning in Arabidopsis. Sel 105, 793–803 (2001). This paper, together with reference 48, shows that termination of meristem identity in the centre of a flower is due to downregulation of the stem cell specifier WUSCHEL by the floral-organ identity gene AGAMOUS.

Alvarez-Venegas, R. et al. ATX-1, an Arabidopsis homolog of trithorax, activates flower homeotic genes. Curr. Biol. 13, 627–637 (2003).

Yu, H. et al. Floral homeotic genes are targets of gibberellin signaling in flower development. Proc. Natl Acad. Wetenskaplike. VSA 101, 7827–7832 (2004).

Gustafson-Brown, C., Savidge, B. & Yanofsky, M. F. Regulation of the Arabidopsis floral homeotic gene APETALA1. Sel 76, 131–143 (1994).

Drews, G. N., Bowman, J. L. & Meyerowitz, E. M. Negative regulation of the Arabidopsis homeotic gene AGAMOUS by die APETALA2 produk. Sel 65, 991–1001 (1991).

Aukerman, M. J. & Sakai, H. Regulation of flowering time and floral organ identity by a microRNA and its APETALA2-like target genes. Plantsel 15, 2730–2741 (2003).

Chen, X. A microRNA as a translational repressor of APETALA2 in Arabidopsis flower development. Wetenskap 303, 2022–2025 (2004). This paper, together with reference 54, describes the role of an miRNA in regulating floral-organ identity gene expression.

Schwab, R. et al. Specific effects of microRNAs on the plant transcriptome. Dev. Sel 8, 517–527 (2005).

Sridhar, V. V., Surendrarao, A., Gonzalez, D., Conlan, R. S. & Liu, Z. Transcriptional repression of target genes by LEUNIG and SEUSS, two interacting regulatory proteins for Arabidopsis flower development. Proc. Natl Acad. Wetenskaplike. VSA 101, 11494–11499 (2004).

Navarro, C. et al. Molecular and genetic interactions between STYLOSA en GRAMINIFOLIA in the control of Antirrhinum vegetative and reproductive development. Ontwikkeling 131, 3649–3659 (2004).

Byzova, M. V. et al. Arabidopsis STERILE APETALA, a multifunctional gene regulating inflorescence, flower and ovule development. Genes Dev. 13, 1002–1014 (1999).

Krizek, B. A., Prost, V. & Macias, A. AINTEGUMENTA promotes petal identity and acts as a negative regulator of AGAMOUS. Plantsel 12, 1357–1366 (2000).

Bao, X., Franks, R. G., Levin, J. Z. & Liu, Z. Repression of AGAMOUS deur BELLRINGER in floral and inflorescence meristems. Plantsel 16, 1478–1489 (2004).

Bowman, J. L. et al. SUPERMAN, a regulator of floral homeotic genes in Arabidopsis. Ontwikkeling 114, 599–615 (1992).

Schultz, E. A., Pickett, F. B. & Haughn, G. W. The FLO10 gene-product regulates the expression domain of homeotic genes AP3 en PI in Arabidopsis blomme. Plantsel 3, 1221–1237 (1991).

Sakai, H., Medrano, L. J. & Meyerowitz, E. M. Role of SUPERMAN in maintaining Arabidopsis floral whorl boundaries. Natuur 378, 199–203 (1995).

Chen, X. & Meyerowitz, E. M. HUA1 en HUA2 are two members of the floral homeotic AGAMOUS pad. Mol. Sel 3, 349–360 (1999).

Cheng, Y. & Chen, X. Posttranscriptional control of plant development. Curr. Mening. Plant Biol. 7, 20–25 (2004).

Cheng, Y., Kato, N., Wang, W., Li, J. & Chen, X. Two RNA binding proteins, HEN4 and HUA1, act in the processing of AGAMOUS pre-mRNA in Arabidopsis thaliana. Dev. Sel 4, 53–66 (2003).

Park, M. Y., Wu, G., Gonzalez-Sulser, A., Vaucheret, H. & Poethig, R. S. Nuclear processing and export of microRNAs in Arabidopsis. Proc. Natl Acad. Wetenskaplike. VSA 102, 3691–3696 (2005).

Yu, B. et al. Methylation as a crucial step in plant microRNA biogenesis. Wetenskap 307, 932–935 (2005).

Schoof, H. et al. The stem cell population of Arabidopsis shoot meristems is maintained by a regulatory loop between the CLAVATA en WUSCHEL gene. Sel 100, 635–644 (2000).

Carles, C. C., Choffnes-Inada, D., Reville, K., Lertpiriyapong, K. & Fletcher, J. C. ULTRAPETALA1 encodes a putative SAND domain transcription factor that controls shoot and floral meristem activity in Arabidopsis. Ontwikkeling 132, 897–911 (2005).

Fletcher, J. C. The ULTRAPETALA gene controls shoot and floral meristem size in Arabidopsis. Ontwikkeling 128, 1323–1333 (2001).

Carles, C. C., Lertpiriyapong, K., Reville, K. & Fletcher, J. C. The ULTRAPETALA1 gene functions early in Arabidopsis development to restrict shoot apical meristem activity, and acts through WUSCHEL to regulate floral meristem determinacy. Genetika 167, 1893–1903 (2004).

Goodrich, J. et al. A Polycomb-group gene regulates homeotic gene expression in Arabidopsis. Natuur 386, 44–51 (1997).

Hennig, L., Taranto, P., Walser, M., Schonrock, N. & Gruissem, W. Arabidopsis MSI1 is required for epigenetic maintenance of reproductive development. Ontwikkeling 130, 2555–2565 (2003).

Serrano-Cartegena, J. et al. Genetic analysis of incurvata mutants reveals three independent genetic operations at work in Arabidopsis leaf morphogenesis. Genetika 156, 1363–1377 (2000).

Chitvivattana, Y. et al. Interaction of Polycomb-group proteins controlling flowering in Arabidopsis. Ontwikkeling 131, 5263–5276 (2004).

Lund, A. H. & van Lohuizen, M. Polycomb complexes and silencing mechanisms. Curr. Mening. Sel Biol. 16, 239–246 (2004).

Sablowski, R. W. M. & Meyerowitz, E. M. A homologue of NO APICAL MERISTEM is an immediate target of the floral homeotic genes APETALA3/PISTILLATA. Sel 92, 93–103 (1998).

Sakai, H., Krizek, B. A., Jacobsen, S. E. & Meyerowitz, E. M. Regulation of SUP expression identifies multiple regulators involved in Arabidopsis floral meristem development. Plantsel 12, 1607–1618 (2000).

Zik, M. & Irish, V. Global identification of target genes regulated by APETALA3 en PISTILLATA floral homeotic gene action. Plantsel 15, 207–222 (2003).

Ito, T. et al. The homeotic protein AGAMOUS controls microsporogenesis by regulation of SPOROCYTELESS. Natuur 430, 356–360 (2004).

Gomez-Mena, C., de Folter, S., Costa, M. M., Angenent, G. C. & Sablowski, R. Transcriptional program controlled by the floral homeotic gene AGAMOUS during early organogenesis. Ontwikkeling 132, 429–438 (2005).

Cheng, H. et al. Gibberellin regulates Arabidopsis floral development via suppression of DELLA protein function. Ontwikkeling 131, 1055–1064 (2004).

Wellmer, F., Riechmann, J. L., Alves-Ferreira, M. & Meyerowitz, E. M. Genome-wide analysis of spatial gene expression in Arabidopsis blomme. Plantsel 16, 1314–1326 (2004). This paper describes a microarray approach that uses floral-homeotic mutants to identify genes that are expressed in an organ-specific manner.

Durfee, T. et al. The F-box-containing protein UFO and AGAMOUS participate in antagonistic pathways governing early petal development in Arabidopsis. Proc. Natl Acad. Wetenskaplike. VSA 100, 8571–8576 (2003).

Griffith, M. E., da Silva Conceicao, A. & Smyth, D. R. PETAL LOSS gene regulates initiation and orientation of second whorl organs in the Arabidopsis flower. Ontwikkeling 126, 5635–5644 (1999).

Takeda, S., Matsumoto, N. & Okada, K. RABBIT EARS, encoding a SUPERMAN-like zinc finger protein, regulates petal development in Arabidopsis thaliana. Ontwikkeling 131, 425–434 (2003).

Xing, S., Rosso, M. G. & Zachgo, S. ROXY1, a member of the plant glutaredoxin family, is required for petal development in Arabidopsis thaliana. Ontwikkeling 132, 1555–1565 (2005).

Brewer, P. B. et al. PETAL LOSS, a trihelix transcription factor gene, regulates perianth architecture in the Arabidopsis flower. Ontwikkeling 131, 4035–4045 (2004).

Aida, M., Ishida, T., Fukaki, H., Fujisawa, H. & Tasaka, M. Genes involved in organ separation in Arabidopsis: an analysis of the cup-shaped cotyledon mutant. Plantsel 9, 841–857 (1997).

Souer, E., van Houwelingen, A., Kloos, D., Mol, J. & Koes, R. The NO APICAL MERISTEM gene of Petunia is required for pattern formation in embryos and flowers and is expressed at meristem and primordia boundaries. Sel 85, 159–170 (1996).

Takada, S., Hibara, K., Ishida, T. & Tasaka, M. The CUP-SHAPED COTYLEDON1 geen van Arabidopsis regulates shoot apical meristem formation. Ontwikkeling 128, 1127–1135 (2001).

Weir, I. et al. CUPULIFORMIS establishes lateral organ boundaries in Antirrhinum. Ontwikkeling 131, 915–922 (2004).

Cubas, P., Lauter, N., Doebley, J. & Coen, E. The TCP domain: a motif found in proteins regulating plant growth and development. Plant J. 18, 215–222 (1999).

Rhoades, M. W. et al. Prediction of plant microRNA targets. Sel 110, 513–520 (2002).

Baker, C. C., Sieber, P., Wellmer, F. & Meyerowitz, E. M. The early extra petals1 mutant uncovers a role for microRNA miR164c in regulating petal number in Arabidopsis. Curr. Biol. 15, 303–315 (2005).

Laufs, P., Peaucelle, A., Morin, H. & Traas, J. MicroRNA regulation of the CUC genes is required for boundary size control in Arabidopsis meristems. Ontwikkeling 131, 4311–4322 (2004).

Mallory, A. C., Dugas, D. V., Bartel, D. P. & Bartel, B. MicroRNA regulation of NAC-domain targets is required for proper formation and separation of adjacent embryonic, vegetative and floral organs. Curr. Biol. 14, 1035–1046 (2004).

Soltis, D. E. et al. Missing links: the genetic architecture of flower and floral diversification. Trends Plant Sci. 7, 22–31 (2002).

van Tunen, A. J., Eikelboom, W. & Angenent, G. Floral organogenesis in Tulipa. Flow. News Lett. 16, 33–37 (1993).

Ochiai, T. et al. The differentiation of sepal and petal morphologies in Commelinaceae. Gene 343, 253–262 (2004).

Ambrose, B. A. et al. Molecular and genetic analyses of the silky1 gene reveal conservation in floral organ specification between eudicots and monocots. Mol. Sel 5, 569–579 (2000).

Mena, M. et al. Diversification of C-function activity in maize flower development. Wetenskap 274, 1537–1540 (1996).

Kang, H. -G., Jeon, J. -S., Lee, S. & An, G. Identification of class B and class C floral organ identity genes from rice plants. Plant Mol. Biol. 38, 1021–1029 (1998).

Yamaguchi, T. et al. Die YABBY geen DROOPING LEAF regulates carpel specification and midrib development in Oryza sativa. Plantsel 16, 500–509 (2004). This paper identifies a novel role for a YABBY gene in carpel identity specification in rice.

Tsukaya, H. Organ shape and size: a lesson from studies of leaf morphogenesis. Curr. Mening. Plant Biol. 6, 57–62 (2003).

Hu, Y., Xie, A. & Chua, N. -H. Die Arabidopsis auxin-inducible gene ARGOS controls lateral organ size. Plantsel 15, 1951–1961 (2003).

Elliot, R. C. et al. AINTEGUMENTA, 'n APETALA2-like gene of Arabidopsis with pleiotropic roles in ovule development and floral organ growth. Plantsel 8, 155–168 (1996).

Klucher, K. M., Chow, H., Reiser, L. & Fischer, R. L. The AINTEGUMENTA geen van Arabidopsis required for ovule and female gametophyte development is related to the floral homeotic gene APETALA2. Plantsel 8, 137–153 (1996).

Krizek, B. A. Ectopic expression of AINTEGUMENTA in Arabidopsis plants results in increased growth of floral organs. Dev. Genet. 25, 224–236 (1999).

Mizukami, Y. & Fischer, R. L. Plant organ size control: AINTEGUMENTA regulates growth and cell numbers during organogenesis. Proc. Natl Acad. Wetenskaplike. VSA 97, 942–947 (2000).

Waites, R. & Hudson, A. phantastica: a gene required for dorsoventrality of leaves in Antirrhinum majus. Ontwikkeling 121, 2143–2154 (1995).

Golz, J. F., Roccaro, M., Kuzoff, R. & Hudson, A. GRAMINIFOLIA promotes growth and polarity of Antirrhinum blare. Ontwikkeling 131, 3661–3670 (2004).

Siegfried, K. R. et al. Lede van die YABBY gene family specify abaxial cell fate in Arabidopsis. Ontwikkeling 126, 4117–4128 (1999).

Crawford, B. C. W., Nath, U., Carpenter, R. & Coen, E. CINCINNATA controls both cell differentiation and growth in petal lobes and leaves of Antirrhinum. Plant Fisiol. 135, 244–253 (2004).

Juenger, T., Perez-Perez, J. M., Bernal, S. & Micol, J. L. Quantitative trait loci mapping of floral and leaf morphology traits in Arabidopsis thaliana: evidence for modular genetic architecture. Evol. Dev. 7, 259–271 (2005).

Linnaeus, C. De Peloria (Diss. Ac. Amoenitates Academicae III, Uppsala, 1749).

Galego, L. & Almeida, J. Role of DIVARICATA in the control of dorsoventral symmetry in Antirrhinum blomme. Genes Dev. 16, 880–891 (2002).

Perez-Rodriguez, M., Jaffe, F. W., Butelli, E., Glover, B. J. & Martin, C. Development of three different cell types is associated with the activity of a specific MYB transcription factor in the ventral petal of Antirrhinum majus blomme. Ontwikkeling 132, 359–370 (2005).

Luo, D., Carpenter, R., Vincent, C., Copsey, L. & Coen, E. Origin of floral asymmetry in Antirrhinum. Natuur 383, 794–799 (1996).

Luo, D. et al. Control of organ asymmetry in flowers of Antirrhinum. Sel 99, 367–376 (1999).

Corley, S. B., Carpenter, R., Copsey, L. & Coen, E. Floral asymmetry involves an interplay between TCP and MYB transcription factors in Antirrhinum. Proc. Natl Acad. Wetenskaplike. VSA 102, 5068–5073 (2005).

Cubas, P., Vincent, C. & Coen, E. An epigenetic mutation responsible for natural variation in floral symmetry. Natuur 401, 157–161 (1999).

Jofuku, K. D., den Boer, B. G. W., van Montagu, M. & Okamuro, J. K. Control of Arabidopsis flower and seed development by the homeotic gene APETALA2. Plantsel 6, 1211–1225 (1994).

Mandel, M. A., Gustafson-Brown, C., Savidge, B. & Yanofsky, M. F. Molecular characterization of the Arabidopsis floral homeotic gene APETALA1. Natuur 360, 273–277 (1992).

Goto, K. & Meyerowitz, E. M. Function and regulation of the Arabidopsis floral homeotic gene PISTILLATA. Genes Dev. 8, 1548–1560 (1994).

Jack, T., Brockman, L. L. & Meyerowitz, E. M. The homeotic gene APETALA3 van Arabidopsis thaliana encodes a MADS box and is expressed in petals and stamens. Sel 68, 683–697 (1992).

Weigel, D. & Meyerowitz, E. M. Activation of floral homeotic genes in Arabidopsis. Wetenskap 261, 1723–1726 (1993).

Yanofsky, M. F. et al. The protein encoded by the Arabidopsis homeotic gene agamous resembles transcription factors. Natuur 346, 35–39 (1990).

Flanagan, C. A. & Ma, H. Spatially and temporally regulated expression of the MADS box gene AGL2 in wild-type and mutant Arabidopsis blomme. Plant Mol. Biol. 26, 581–595 (1994).

Savidge, B., Rounsley, S. D. & Yanofsky, M. F. Temporal relationship between the transcription of two Arabidopsis MADS box genes and the floral organ identity genes. Plantsel 7, 721–33 (1995).

Mandel, M. A. & Yanofsky, M. F. The Arabidopsis AGL9 MADS box gene is expressed in young flower primordia. Sex. Plant Reprod. 11, 22–28 (1998).


Kyk die video: Autosomaal recessieve overerving (September 2022).